Herbaciane róże

 

Herbaciane róże - Agata Agopsowicz

 

Drobny gest czułości potrafi uratować miłość… Katarzynę i Krzysztofa łączą trzydzieści lat wspólnego życia w niewielkim Radlinie, dorosła córka i tajemnica, o której boją się nawet myśleć. Spontaniczny wakacyjny wyjazd Poli do Krakowa i skrywane przez lata emocje niespodziewanie doprowadzają do szeregu dramatycznych zdarzeń, wywracających pozornie idealne życie rodzinne do góry nogami. Decyzja podjęta przed trzema dekadami i cały ciąg wyborów, których później dokonali, doprowadzają małżonków do pytań o sens ich związku i nadzieje na przyszłość, także dla ich ukochanej córki. Czy Pola ze swojego domu rodzinnego wyniosła wystarczająco dużo sił i mądrości, by sprostać wyzwaniom, które postawi przed nią odkrycie długo ukrywanej prawdy? Czy mimo zwątpienia uwierzy w to, że czeka na nią prawdziwą miłość? Beata Agopsowicz w swej kolejnej książce proponuje czytelnikom poruszającą i pełną życiowej mądrości opowieść o zwyczajnej rodzinie, w której niezwykłej historii wiele osób może odnaleźć samych siebie. Zawiedzione nadzieje, niespełnione marzenia i bolesne zranienia to rzeczywistość wielu związków, także tych z długim stażem. Czy można uratować miłość pomimo tak trudnych doświadczeń? Czy wdzięczność i przebaczenie naprawdę są kluczem do ludzkich serc? 

38/52/2024

str. 320 

Kresowe nadzieje - Agata Agopsowicz

Dwie bohaterki, dwa plany czasowe, miłość i tragiczne rozstania. Tak można w skrócie nakreślić fabułę pasjonującej powieści Beaty Agopsowicz.

Jedną z głównych bohaterek "Kresowych nadziei" jest Hanna Donigiewicz. Akcja książki rozpoczyna się w roku 1930. Hanna jest Ormianką, mieszka we Lwowie. Czytelnik, śledząc losy bohaterki, poznaje przedwojenny Lwów, razem z Hanną podróżuje też do Truskawca. Tam pod koniec lat 30. zbudowano nowoczesny polski kurort, który chętnie odwiedzali Polacy. Młoda Hanna zakochuje się w Janie Amirowiczu, bierze z nim ślub. Są bardzo szczęśliwi, starają się o dziecko.

Rok 1939 niszczy jednak rodzinną sielankę. Wybucha wojna, Jan zostaje wcielony do wojska. Ginie na samym początku wojny, we wrześniu 1939 roku. Hanna i jej matka wyjeżdżają ze Lwowa, zatrzymują się w Powsinie pod Warszawą. Wówczas bohaterka orientuje się, że jest w ciąży.

Hanna nie potrafiła zapomnieć o Janie, nie wyszła za mąż po raz drugi, sama wychowała syna Bogusława.

Druga bohaterka "Kresowych nadziei" jest prawnuczką Hanny, ma na imię Agnieszka. Dziewczyna dorasta na początku XXI wieku. Tu zaczyna się drugi plan czasowy powieści. Agnieszka, będąc nastolatką, zakochuje się w swoim koledze ze szkoły. To miłość od pierwszego wejrzenia. Młodzi pragną być razem, snują plany na przyszłość.

Po kilku latach los brutalnie przerywa szczęście młodych. Chłopak Agnieszki ginie w wypadku, a dziewczyna nie potrafi bez niego żyć. Czy lektura pamiętnika babci Hanny spowoduje, że bohaterka obudzi w sobie nadzieję, znajdzie siłę i chęć do życia? Czy Agnieszka okaże się tak silna jak jej prababcia?

39/52/2024

str. 304

 

Ogród z widokiem

 

Ogród z widokiem - Anna Szczęsna

 

Jadwiga i Antoni tęsknią za swoim dawnym życiem, domem i ogrodem. Sylwia martwi się zdrowiem mamy i jest gotowa złamać prawo, żeby jej pomóc. Jowita ma problemy w pracy, a to budzi jej frustrację. Daniel, po wielu latach pracy za granicą, dopiero wprowadził się do mieszkania w bloku przy ulicy Ogrodowej 7 i zaczyna remont.

Grupa pozornie niemających ze sobą nic wspólnego mieszkańców zbliża się do siebie, gdy wspólnie zakładają tajny ogród na dachu budynku, w którym mieszkają. Wraz z rozkwitającą wiosną nawiązują się przyjaźnie i rodzi miłość. Niestety, nie wszystkim podoba się to, co robią sąsiedzi. Są tacy, którzy bez skrupułów będą chcieli im przeszkodzić.
„Ogród z widokiem” to pokrzepiająca historia o tym, jak jesteśmy dla siebie ważni, i jak wspólne działanie może zbliżyć ludzi i pomóc w walce z codziennymi przeciwnościami.

37/52/2024

str. 448

Jaskinia Postojna

 Jaskinia Postojna

 

 

Imponujące, piękne stalagmity i stalaktyty, ogromne komnaty i ciągi korytarzy, które zwiedza się podczas przejażdżki podziemną kolejką oraz tajemniczy, żyjący w wodach jaskini bezoki płaz – to wszystko czeka na nas w Jaskini Postojnej.
Jaskinia Postojna (słoweń. Postojnska jama) to absolutnie wyjątkowa atrakcja Słowenii, słynie nie tylko z przepięknych i różnorodnych form krasowych, ale też oryginalnej formy zwiedzania – z dostępnych 5,5 km trasy turystycznej – odcinek 3,7 km pokonuje się kolejką. Symbolem „Postojnej” jest pięciometrowy, śnieżnobiały stalagmit o nazwie Brylant. Ogromną atrakcją jest żyjący w wodach jaskini bezoki płaz – odmieniec jaskiniowy, można go zobaczyć w specjalnym akwarium.

 Jaskinia Postojna została wydrążona przez rzekę Pivkę. Ma 24 km podziemnych sal i korytarzy, trasa turystyczna liczy 5,5 km. Została udostępniona turystom na początku XIX w. Przez 200 lat odwiedziło ją już ponad 38 milionów turystów.
Jaskinia pochwalić się może ogromnymi komnatami, m.in. bogato zdobioną stalaktytami i stalagmitami Salą Gotycką (Gotska dvorana) i Salą Kongresową (Kongresna dvorana), zwaną też Balową, gdzie organizowane są bale i koncerty, największą jest „Sala Koncertowa” – znajduje się tu sklep z pamiątkami oraz przystanek kolejki.

 

Ciekawostki

– Jaskinia Postojna jest najdłuższą jaskinią turystyczną w Europie
– w 1884 r. zamontowano instalację elektryczną! , obecnie Salę Balową ozdabiają żyrandole ze słynnego szkła z Murano
– przy wejściu do jaskini można zobaczyć osmalone ściany, jest to pamiątka po akcji słoweńskich partyzantów, którzy w 1944 r. wysadzili znajdujący się tu niemiecki skład paliw
– w 1899 roku w Jaskini Postojnej otwarty został pierwszy na świecie podziemny urząd pocztowy, placówka nadal działa, można z niej wysłać specjalną pocztówkę ze znaczkiem związanym z jaskinią
– symbolem Postojnej jest śnieżnobiały stalagmit o nazwie Brylant – ma 5 m wysokości
– „las stalagmitów” – Giganci (Giganti) – kolorowe, gęsto skupione koło siebie stalagmity, można je podziwiać ze szczytu Wielkiej Góry (Kalvarija)
– najstarszy stalagmit znajdujący się przy trasie turystycznej nazywa się Nebotičnik (Drapacz Chmur), ma 16 metrów wysokości. W jaskini, w niedostępnej turystycznie części, znaleźć można dużo starsze okazy – niektóre liczą ponad pół miliona lat!
– Odmieniec jaskiniowy (Proteus anguinus) zwany jest przez Słoweńców ludzką rybą (ze względu na kolor zbliżony do skóry  ludzi białej rasy). Ma ok. 30 cm długości – 4 kończyny (2 przednie i 2 tylne) i długi wężopodobny ogon. Ma bladą, prawie przeźroczystą skórę, na której znajdują się receptory umożliwiające lokalizację potencjalnej ofiary, jest ślepy, prowadzi całkowicie wodny tryb życia. Odmieniec jest mistrzem przetrwania – potrafi przeżyć bez pożywienia ponad 10 lat, a dożywa nawet 100 lat
– W 1989 roku w Jaskini Postojnej po raz pierwszy wystawiono jasełka (odbywają się co roku).

 

Artykuł pochodzi stąd.

Moje zdjęcia nie oddają tego co tam widziałam, trzeba to zobaczyć.

Wenecja

 Wenecja

• Wenecja jest miastem położonym na północy Włoch nad Morzem Adriatyckim, a zarazem stolicą regionu Wenecja Euganejska. Pod względem liczby mieszkańców (według danych  z 2021 r. było ich ponad 255 tysięcy) plasuje się w drugiej dziesiątce włoskich metropolii. 
• Wenecja założona została pod koniec VI wieku na grząskich wysepkach i piaszczystych łachach u wybrzeży Adriatyku przez ludzi, którzy uciekali przed najazdem Hunów na północną Italię. Przez ponad tysiąc lat miasto było stolicą niezależnej Republiki Weneckiej – jednej z morskich i handlowych potęg Morza Śródziemnego.
• Wenecja nigdy nie została podtopiona i z założenia miała być miastem na wodzie. Jej założyciele stwierdzili, że podmokle tereny będą odstraszać wrogie plemiona. 
• Wenecja położona jest na ponad 100 wyspach, posiada 170 kanałów i 400 mostów.
• Wenecja podzielona jest na sześć dzielnic: Santa Croce, San Polo, San Marco, Castello, Dorsoduro i Cannaregio. 
• Herbem Wenecji jest skrzydlaty, złoty lew przytrzymujący otwartą księgę z wyrytymi słowami anioła. 
• Miastami partnerskimi Wenecji są m.in. chorwacki Dubrownik, stolica Armenii – Erywań, turecki Stambuł czy Tallin w Estonii. 
• Lotnisko Marco Polo w Wenecji oddalone jest od centrum miasta o ok. 15 km. 
• Patronem miasta jest św. Marek, który według krążących legend przepływał kiedyś w okolicach Wenecji i podczas sztormu udzielił pomocy miejscowym żeglarzom. Wenecjanie obchodzą święto swojego patrona każdego roku 25 kwietnia. 
• Od 2015 roku funkcję burmistrza Wenecji piastuje Luigi Brugnaro, włoski przedsiębiorca i polityk a od 2021 r. prezes partii Coraggio Italia. 

  Z czego słynie Wenecja?

  Gondole to najbardziej charakterystyczny symbol Wenecji. Po zarządzeniu Senatu Republiki w 1630 roku wszystkie gondole mają kolor czarny. Podzielone na sześć „zębów” metalowe okucie dziobu symbolizuje sześć dzielnic miasta. Nic więc dziwnego, że gondolierów w Wenecji można spotkać praktycznie na każdym kroku.

  Wenecja, tak jak Rio de Janeiro, jest miastem, które od lat słynie z balów i imprez karnawałowych. Dziś karnawał w Wenecji to jedno z największych i najpopularniejszych wydarzeń tylko w Europie, ale też na całym świecie. Nieodłącznym elementem każdego przyjęcia są maski karnawałowe, o których pierwsze pisane wzmianki donosiły już w XIII wieku. 

  Polowanie na czarownice, czyli ostatnia... kolumna ratunku

  Pod koniec XV wieku w Wenecji na śmierć skazywano każdą osobę podejrzaną o uprawianie czarnej magii. Były to głównie kobiety przed 40. rokiem życia. Niewykluczone jednak, że karę ponosili również mężczyźni.
  

   Miejscem egzekucji był utrzymany w gotyckim stylu Pałac Dożów na Placu św. Marka. Wybudowany w IX w. obiekt przez wielu uznawany był za symbol władzy Republiki Weneckiej. Mimo że licznych modernizacji na przestrzeni dekad, zachowały się słynne, ratujące czarownicom życie kolumny. Skazani, chcąc udowodnić swoją niewinność, musieli obejść trzecią od strony nabrzeża kolumnę i nie spaść z niskiego progu na grunt. Choć zadanie wydawało się proste, mało kto podołał temu wyzwaniu.
  

  Czy Wenecja zatonie?

  „Pływające Miasto” już od kilku lat odczuwa skutki zmian klimatycznych, w tym podnoszącego się poziomu mórz. Naukowcy alarmują, że do 2050 roku Wenecja będzie borykała się z powodziami średnio co pięć lat, a w drugiej połowie tego wieku do zalań będzie dochodzić nawet dwa razy w roku. Co gorsza, do 2100 r. miasto może zostać całkowicie zalane.

  Latem 2023 r. UNESCO zaleciło umieszczenie Wenecji na liście zagrożonego dziedzictwa. Eksperci zaznaczyli, że miasto musi borykać się ze „skutkami ciągłego niszczenia spowodowanego interwencją człowieka, w tym ciągłym rozwojem, wpływem zmian klimatycznych i masowej turystyki, co grozi nieodwracalnymi zmianami”. W odpowiedzi weneckie władzę pod koniec listopada wprowadziły opłaty dla przyjezdnych, by w ten sposób ograniczyć liczbę zwiedzających. 

  Przypomnijmy, że w 2019 r. w wyniku największego przypływu od pięciu dekad część Wenecji została całkowicie zalana wodą. Poziom wody w mieście podniósł się do niemal rekordowych 194 cm z 1966 r.
  

  Ciekawostki o Wenecji
  

  • Napoleon Bonaparte nazwał Plac św. Marka w Wenecji „najpiękniejszym salonem Europy”. 
  • 15 września 1254 r. w Wenecji na świat przyszedł Marco Polo – słynny podróżnik i jeden z pierwszych Europejczyków epoki średniowiecza, który dotarł do Chin. Rodzina Polo prawdopodobnie przybyła do miasta w 1033 r. z dalmatyńskiego Szybeniku (obecnie Chorwacja). Inne źródła podają, że nazwisko Polo widniało w księgach miejskich już w 971 r. 
  • Innym znanym wenecjaninem był Giacomo Casanova – znany europejski awanturnik, literat i uwodziciel. Popularność zyskał dwunastotomowym dziełem „Historia mojego życia”, w którym opisał brawurowe i pikantne życie w osiemnastowiecznej Europie. 
  • Wenecjanka Elena Piscopia była pierwszą kobietą ze stopniem naukowym doktora. W 1678 r. córka weneckiego patrycjusza na uniwersytecie w Padwie otrzymała tytuł doktora filozofii.
  • Szczątki świętego Marka, patrona miasta, zostały porwane przez Wenecjan w IX w. z Aleksandrii.
  • Budowę położonej nad Kanałem Grande bazyliki Santa Maria Della Salute rozpoczęto w I połowie XVII wieku na znak zakończenia epidemii dżumy. Choroba pochłonęła ok. 1/3 mieszkańców miasta.
  • W 2021 r. media obiegło niecodzienne zdjęcie, na którym fotografowi udało się wychwycić Wenecję i Dolomity.  
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
     
  • Artykuł o Wenecji pochodzi stąd.